Θ' αλλάξω πάλι καταλύτη, θα φέρω βόλτα τη βραδυά θα βάλω μπρος το λεπτοδείκτη και μια τελεία στα παλιά.
Μ' ένα καινούριο παραμύθι δεν ξεκολλάς απ΄ το παλιό κι η μαχαιριά βαθιά στα στήθη να γιατρευτεί θέλει καιρό.
Κι ύστερα πάλι θα φροντίσω να βγάλω εξάρες στη ζαριά και στη φωτιά θα περπατήσω για να ξορκίσω τα παλιά.
Έλα και πάρε με αγκαλιά, γλυκονανουρισέ με κι αν σ΄αρνηθώ τη μια φορά την άλλη πλανεψέ με. Έλα και πάρε με αγκαλιά στις γειτονιές της νύχτας, και σβήσε μου με δυό φιλιά τα σύννεφα της πίκρας.
Βράδυ Κυριακής. Κανονικά εδώ υπήρχαν κάποιες σκέψεις που είχα γράψει. Τις έσβησα. Μου φάνηκαν τόσο λίγες, όταν μέσα από αυτές θυμήθηκα το τραγούδι που παραθέτω. Όσο κι αν καμμιά φορά πονάει, είναι τόσο όμορφο να νομίζεις ότι κάποια τραγούδια γράφτηκαν αποκλειστικά για σένα. Χωρίς άλλα λόγια σας το χαρίζω.
Το ύφος μου λίγο χαμένο, λίγο μελαγχολικό ίσως να φταίει αυτός που φταίει, ίσως να φταίω πάλι εγώ ίσως εγώ κι αυτός που φταίει, νάχουμε κατιτίς κοινό ίσως να φταίμε και οι δυό μας, ή κανένας απ' τους δυό Θέλω όταν φταίω να το λέω, να μπορώ να αντιληφθώ πως άμα κλαίω όταν δεν φταίω, ίσως να φταίω και λίγο εγώ.
Ισως κανένας μας δεν φταίει, μπορεί να είναι όλα γραφτά παιχνίδια να είναι όλα της μοίρας που δεν αλλάζουν τελικά μαζί γκρινιάζουν κι αναστενάζουν μήπως κάτι καλό συμβεί μ' όλους τα βάζουν και σου φωνάζουν δεν είχα άλλη επιλογή Μα ποιός θα σου πει τι είναι ωραίο, τι είναι σωστό και ηθικό ποιος θα μου πει και τι να κάνω, τι είναι κακό και τι καλό άμα δεν μάθεις να αγαπάς, θα πρέπει να μάθω πρώτα εγώ.
Να σ' αγαπώ όποιος κι αν είσαι ή όποιος θέλεις νάσαι εσύ θα με μισείς θα μ΄εκδικείσαι που θ' αγαπώ τόσο πολύ κι όλους αυτούς που θα μ' αγαπάνε θα μισείς τώρα εσύ όμως κι αυτοί κακία δεν κρατάν και θα σ' αγαπούν κι αυτοί θα ψάχνεις λοιπόν στα ίδια μέρη απ' την αγάπη να κρυφτείς ασφάλεια θα βρείς ξανά στο χέρι αυτού που σούμαθε να μισείς.
Κι ίσως μια μέρα να ξυπνήσεις με ύφος μελαγχολικό κι αντί το κενό σου να γεμίσεις να ψάχνεις ποιός να φταίει γι αυτό που ήρθανε τα πράγματα έτσι και πήρανε άσχημη τροπή θα σκεφτείς αν αυτός που φταίει κλαίει και μήπως κλαίει από ντροπή κι αν το κεφάλι σου το σκύψεις το δάκρυ σου να μη φανεί κι άμα στη σκέψη υποκύψεις ότι φταίς και λίγο εσύ
Εκτιμώ την αγνή πρόθεση των γύρω μου, αλλά εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν με ρωτούν:
- Τι έχεις?
- Τίποτα.
- Μα δεν μπορεί κάτι έχεις.
Μα είμαι τόσο ειλικρινής, γιατί δεν με καταλαβαίνουν?
Αυτό έχω, "ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ"