Και τώρα ?

    'Οσο κι αν πιστεύουμε ότι τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας, σε εμάς δεν θα συμβούν ποτέ, έρχεται η γαμημένη η ζωή και μας δείχνει με πολύ σκληρό τρόπο πόσο λάθος κάνουμε.
    Εφυγες καρδιά μου, αναπάντεχα, απρόσμενα, μας άφησες...
    Δεν έχω λόγια, το μυαλό μυλόπετρα, συνθλίβει χιλιάδες σκέψεις τη μία μετά την άλλη, μένουν ανολοκλήρωτες. Το μόνο που μένει είναι ένα τεράστιο γιατί...
    Μέχρι να ξαναβρεθούμε, να είσαι σίγουρη ότι θα είμαι εδώ, φύλακας άγγελος στα διαμάντια μας.

    Αχ ζωγραφιά μου....

Όμορφη μέρα

Ναι, σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι μιά όμορφη μέρα.

Διαφορετική από προηγούμενες όμορφες μέρες. Μιά μέρα που νιώθω και κατανοώ με τον καλύτερο τρόπο, τη σημασία και την αξία της προσπάθειας.

Διάβαζα μιά ανάρτηση της φίλης και συνταξιδιώτισας Λιακάδας για την γέφυρα Ρίου - Αντιρίου και τα συνεχή εμπόδια και προκλήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν οι μηχανικοί προκειμένου να "ενώσουν". Και ίσως τα εμπόδια και οι προκλήσεις που ξεπερνιούνται να δίνουν και μεγαλύτερη αξία στο αποτέλεσμα. Πολύ δε περισσότερο όταν η προσπάθεια αφορά την "ένωση" δύο ανθρώπων.

Είναι μαγική η διαδικασία της διερεύνησης. Να προκαλείς και να προκαλείσαι. Να ξορκίζεις φόβους ή μάλλον φοβίες. Να νιώθεις ενοχές ή να απενοχοποιείσαι. Να αντιπαραθέτεις τα θέλω με τα μπορώ. Είναι μαγική με μία όμως και μοναδική προϋπόθεση. Κοινή αφετηρία και κοινός στόχων και των δύο να είναι η ειλικρινής ένωση. Ίσως αυτό να έχει μεγαλύτερη αξία από το αποτέλεσμα. Γιατί ανεξάρτητα από την επιτυχία ή την αποτυχία της προσπάθειας, όταν αυτή ολοκληρωθεί θα ξέρεις ότι "ήθελες και γι αυτό προσπάθησες". Και στις δύο περιπτώσεις θα υπάρχει χαρά. Αν η προσπάθεια πετύχει θα τα έχεις όλα. Αν αποτύχει δεν θα έχεις τίποτα. Ενα "τίποτα" που όμως είναι "κάτι". Κι αυτό δεν είναι άλλο από την απόλυτη γνώση, ότι δεν γινόταν αλλιώς.

Διάλεξα να ντύσω τις σκέψεις μου με ένα τραγούδι του αγαπημένου Μίλτου Πασχαλίδη.

Ίσως μοιάζει παραφωνία στις μάλλον αισιόδοξες και χαρούμενες σκέψεις μου. Για να φαντάζει πιό λαμπερό όμως το άσπρο θέλει γύρω του το μαύρο.

Ξεκίνησα να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου, λέγοντας ότι σήμερα είναι μιά όμορφη μέρα.

Είναι για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι επειδή κατανόησα ότι έχω κοινή αφετηρία και στόχο με κάποιον άνθρωπο.

Ο δεύτερος γιατί ένιωσα πάλι την ανάγκη μετά από καιρό, να εκφραστώ, να σκεφτώ, ...άρα να ζήσω και όχι απλά να αναπνέω.

Κι αυτό από μόνο του είναι τττέλειοοοοο...

Ααα... σε ευχαριστώ ε?

Βουτιά στο κενό

Νωρίς το πρωί. Στα γνωστά λημέρια. Ναι εδώ είμαι, όχι στο παγκάκι, στο βράχο. Που τον βαφτίζω θρόνο μου. Κάθομαι, ανάβω τσιγάρο κι αγναντεύω. Όπως ο Ξέρξης την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Να αναλύω την δικιά μου, εσωτερική ναυμαχία.

Κάθε κίνηση των ματιών και άλλη εικόνα. Ψηλά, γαλανός ουρανός, με έναν ήλιο να καίει και λίγα σύννεφα ταξιδιάρικα, να στριφογυρίζουν, σαν κορμιά σε ένα αέναο ερωτικό παιχνίδι. Μέχρι να σκορπίσουν και να διαλυθούν. Μπροστά η θάλασσα, μπλέ κήπος με τα κύματα σαν άσπρες μπαμπακιές να ξεφυτρώνουν από παντού. Δεξιά κι αριστερά το μάτι να χάνεται στο πράσινο. Και προς τα κάτω το κενό. Που μοιάζει αγκαλιά, όμοια μ αυτή που με είχες φυλακίσει προχθές. Να μου κλείνει πονηρά το μάτι να βυθιστώ μέσα της. Κι ένας αέρας δυνατός να σφυρίζει γύρω μου. Θεριό η φύση. Όμως εδώ αισθάνομαι ασφαλής. Δεν κινδυνεύω από κανένα. Κανείς δεν μπορεί να με βλάψει. Με προστατεύει το θεριό, η μάνα φύση.

Κοιτάζω δίπλα και βλέπω τη σκιά μου. Την φωτογραφίζω. Ναι αυτό κατάντησα, μιά σκιά. Η σκιά του εαυτού μου. Η ίδια σκιά που βλέπω όταν κοιτάζω στον καθρέφτη. Εχω σταματήσει να φοράω τα γυαλιά μου μπροστά στον καθρέφτη. Φοβάμαι γι αυτό που θα δω. Φοβάμαι να δω το πρόσωπό μου καθαρά. Η σκιά μου. Μου 'ρχεται στο μυαλό ένα τραγούδι. Σφυρίζω το ρυθμό: "άσε με να φύγω, σε παρακαλώ... είμαι μιά σκιά δίπλα σ' ένα φως". Οι νότες χάνονται μέσα στο σφύριγμα του αέρα. Σαν μιά νότα νιώθω κι εγώ. Ένα ντο ή μήπως ρε. Μια νότα που ψάχνει να βρει τη θέση της στο πεντάγραμμο.

Κι άλλες φορές νιώθω σαν όγκος. Ενας κακοήθης καρκίνος. Που έχει βαλθεί να μολύνει τις ψυχές μας. Τη δική σου και τη δική μου. Όμως όχι, δεν είμαι κακοήθης όγκος. Μια καλοήθης πληγή είμαι. Που την αφήνω να χάσκει ανοιχτή πάνω στο δέρμα μου. Που δεν την φροντίζω, παρά μόνο λίγο, όσο χρειάζεται γιά να μη με σκοτώσει. Την αφήνω εκεί, ίσως για να δοκιμάσω τις αντοχές μου, να ανακαλύψω τα όρια μου.

Temperature alarm στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Memory stack overflow. Πόσα να χωρέσει και πόσα να διαχειριστεί. Στο input οι πληροφορίες να ρέουν ποτάμι. Στο output, access denied.

Ήσουν εδώ, πήγες αλλού. Δεν μένεις εκεί, πηγαινοέρχεσαι. Σε ρωτάω γιατί. Απαντάς δεν ξέρω. Βουρκώνεις, κλαίς. Μη μου το κάνεις αυτό. Το ξέρεις. Είναι η Αχίλλειος πτέρνα μου. Δεν αντέχω να σε βλέπω να κλαίς. Τα ξεχνάω όλα. Το ξέρω, δεν το εκμεταλεύεσαι. Αλλά τι να κάνω? Κάποιες στιγμές νιώθω σαν πουτάνα. Όχι σαν αυτές τις έντιμες. Μιά άτιμη, αρσενική πουτάνα. Δεν το αντέχω άλλο αυτό. Αλλά και να σε χάσω δεν θέλω. Πρέπει να βρω τη δύναμη. Να φανώ δυνατός. Και να σου πω "άντε γαμήσου". Ωχ Θεέ μου, ούτε κι αυτό. Γιατί ξέρω και ξέρεις να διαβάζουμε πίσω απ' τις λέξεις. Και πίσω από ένα μεγαλοπρεπές "άντε γαμήσου", κρύβεται ένα ακόμα πιό μεγάλο "σ' αγαπώ".

Δεν μ' αφήνεις. Κρατιόμαστε ακόμα. Μου είναι τόσο δύσκολο να κάνω εγώ αυτό το βήμα. Μου είναι πιό εύκολο να κάνω  όμως το άλλο. Αυτό στο κενό, μάλλον στην αγκαλιά που χάσκει από κάτω μου. Κι αν κάτι με κρατάει ακόμα, είναι ο φόβος, πως έτσι σφιχτά που κρατιόμαστε, θα σε παρασύρω μαζί μου.

Όσο μπορείς

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

                                        Κ.Καβάφης

Αυτό το ποίημα το πρωτοδιάβασα νεαρός ακόμα φοιτητής. Θυμάμαι ακόμα το βιβλίο αν και δεν το έχω, γιατί το χάρισα πριν λίγα χρόνια σε έναν αγαπημένο φίλο. Μια ποιητική ανθολογία του Καβάφη που είχα αγοράσει σε ένα παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι. Υπέροχα τα ποιήματα του Καβάφη. 'Ομως αυτό ήταν το ξεχωριστό για μένα. Ήταν αυτό που προσπαθούσα να τηρήσω στη ζωή μου.

Όσο μπορούσα. Και νομίζω τα κατάφερα. 

Δύσκολο βράδυ απόψε. Με μια διάθεση απολογισμού. Άναρχες οι σκέψεις. Για τα σωστά και τα λάθη. Για κέρδη και ζημίες. Για όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και όνειρα που έμειναν όνειρα. Για χρόνια χαμένα και στιγμές μονάκριβες. 

Θα ήμουν αχάριστος αν έλεγα ότι δεν έχω να θυμάμαι όμορφες στιγμές. Πιθανόν και μοναδικές. Δεν μου λένε τίποτα όμως οι όμορφες αναμνήσεις. Όταν στο σήμερα και για αρκετό διάστημα δεν είναι κάποιος καλά, όταν για διάφορους λόγους δεν βλέπει κάποια διέξοδο, οι όμορφες αναμνήσεις μάλλον έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα απο το προσδοκώμενο. Μνημόσυνο για τα περασμένα.

Δύσκολο βράδυ απόψε. Κουράστηκα. Κουράστηκα από την προσπάθεια. Να χρωματίσω το γκρίζο. Να δω όλα αυτά τα καλά που μου λένε οι γύρω μου ότι έχω. Όσοι με αγαπάνε. Και είναι αλήθεια, έχω πολλούς ανθρώπους γύρω μου που με αγαπάνε πολύ. Τόσο πολύ όμως, που την αγάπη τους την νιώθω βρόγχο να με πνίγει στο λαιμό μου. 

Προσπάθησα κι από δω. Μέσα από αυτό το blog. Να μιλήσω, να εκφραστώ, να πω αυτά που θέλω και δεν μπορώ να πω, κάποιοι να με ακούσουν. Δεν έχω παράπονο κανένα. Με πλήρη επίγνωση του τι λέω, ίσως οι μόνοι ανιδιοτελείς φίλοι μου, είναι όσοι με διάβασαν και ακόμα περισσότερο όσοι αφιέρωσαν χρόνο να γράψουν ένα σχόλιο.

Όμως αυτή η  αίσθηση κόπωσης με καταβάλει κάθε μέρα και περισσότερο. Λες και έχει βαλθεί να εισχωρήσει σε κάθε κύτταρο του κορμιού και του μυαλού μου.

Περιγράφω τη στιγμή. Κι αυτό που νιώθω τώρα είναι ότι μάλλον θα σταματήσω να γράφω. Ισως για λίγο, μπορεί και για πάντα. Πρέπει να εξαντλήσω κάθε σταγόνα δύναμης που μου έμεινε να με ξαναβρώ. Πρέπει να προσπαθήσω να διώξω από τα αυτιά μου αυτή τη γαμημένη τη φωνή που κάθε μέρα μου φωνάζει : Φύγε.

Για την ώρα λοιπόν, ένα τεράστιο ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους μαζί και στον καθένα ξεχωριστά.

Με μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Όσο μπορώ θα σας διαβάζω, θα σας παρακολουθώ, θα σας αφήνω το στίγμα μου.

Καλή δύναμη σε όλους μας. 

Αλλιώτικη μέρα

Σήμερα το πρωί κατέβηκα στο κέντρο. Είχα ραντεβού με το γιατρό μου. Σχεδόν εδώ κι ένα τρίμηνο είχα διάφορα ανησυχητικά προβληματάκια. Ανησυχητικά κυρίως για τους ανθρώπους που με αγαπάνε. Για μένα όχι τόσο. Ηξερα από τι υποφέρει η καρδιά μου. Δεν το κρύβω όμως, ότι στο τέλος ανησύχησα κι εγώ. Λιγάκι. Και αποφάσισα να πάω. Περισσότερο για να τους κάνω το χατήρι.

Με ένα πακέτο εξετάσεις λοιπόν, πήγα για την τελική εκτίμηση της κατάστασης. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Όλα λειτουργούν άψογα, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Εφυγα με ανακούφιση. Ναι, χάρηκα. Αλλά η καρδιά μου συνεχίζει να νιώθει πόνο. Έναν πόνο, που κανένα καρδιογράφημα, κανείς υπέρηχος, δεν μπορεί να καταγράψει.

Πήρα το μετρό να επιστρέψω. Θυμήθηκα μιά πρόταση για ένα βιβλίο. "Το νησί των ονείρων". Ευκαιρία να το πάρω. Προλαβαίνω και κατεβαίνω Σύνταγμα. Κατηφορίζω την Πανεπιστημίου, μπαίνω στο βιβλιοπωλείο και το αγοράζω. Ενα τόσο δα μικρό βιβλιαράκι.
Περπατώντας πάλι για το μετρό, σκέφτομαι να πάρω ένα καφέ στο χέρι και να καθήσω για ένα τσιγάρο. Κάθησα στο πεζούλι μπροστά στο πανεπιστήμιο. Απέναντι, ένας μουσικός, γεμίζει την ατμόσφαιρα με υπέροχες μελωδίες, παίζοντας βιολί. Ανοίγω το βιβλίο να ρίξω μια ματιά. Το έκλεισα μόλις γεύτηκα και την τελευταία του λέξη. Ήταν αδύνατο να το αφήσω στη μέση. Με μάγεψε. Με ταξίδεψε. Το μυαλό μου είχε τροφοδοτηθεί με απίστευτο υλικό για σκέψεις. Από ένα τόσο δα μικρό βιβλιαράκι.

Οταν έφτασα στη διασταύρωση που έπρεπε να στρίψω για το γραφείο, μεσημέρι σχεδόν, ασυναίσθητα συνέχισα ευθεία. Στο δρόμο για το βουνό μου. Είχε αρχίσει να βρέχει, όταν σταμάτησα στο γνώριμο σημείο. Απόλυτη ηρεμία. Ακουγόταν μόνο η βροχή πάνω στο αυτοκίνητο, που πλέον είχε δυναμώσει. Πήρα πάλι το βιβλίο στα χέρια μου το ξεφύλιζα και σκεφτόμουν. Το φυλλομέτρημα σταμάτησε εκεί που έλεγε : 
 "Προσθέστε τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές σας, και θα δείτε ότι την ευτυχία δε χρειάζεται να την κυνηγάμε, είναι πλάι μας". 

 Θυμήθηκα κάποιες συζητήσεις. Με άνθρωπο αγαπημένο. Λόγια που ήδη είχαν ειπωθεί. Σε ανύποπτο χρόνο. Και που ίσως δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία.
 Η βροχή συνεχιζόταν ακόμα. Μόνο που τώρα έβρεχε και μέσα. Γιά σένα.

ΥΓ 1. Ανάρτηση αφιερωμένη με πολύ αγάπη σε σένα. Ενα τρυφερό χάδι στις πρόσφατες πληγές σου, που πιθανόν δημιουργήθηκαν από το κυνήγι της ευτυχίας.

ΥΓ 2. Φίλε, σε ευχαριστώ..

Η Ασπρούλα

Στην εταιρεία που εργάζομαι, έχουμε την τύχη να υπάρχουν τεράστιοι ανοιχτοί χώροι. Σ' αυτούς τους χώρους, βρήκαν φιλόξενο καταφύγιο τέσσερα αδέσποτα "κοπριτάκια". Τρία μαύρα και ένα άσπρο. Ηρθαν σχεδόν όλα μαζί και τριγύριζαν απ' έξω, χωρίς να πλησιάζουν τους ανθρώπους. Κάποιοι από τους εργαζόμενους τα συμπάθησαν, το ίδιο κι εγώ και αρχίσαμε να τους φέρνουμε φαγητό να τα ταίσουμε. Κι αυτά, ίσως για να ανταποδώσουν, ανέλαβαν αυτόκλητοι προστάτες της εταιρείας. Είχαν μάθει ποια αυτοκίνητα ήταν δικά μας και γαύγιζαν όποιο άσχετο πέρναγε στο δρόμο. Και φυσικά είναι παροιμειώδεις οι τσαμπουκάδες που κάνουν με τα σκυλιά της απέναντι εταιρείας. Και τα μεν και τα δε κλεισμένα πίσω απο τις μάντρες, να μαλώνουν γαυγίζοντας, μάλλον για δείξουν ποια ομάδα είναι κυρίαρχη στη γειτονιά.
Σιγά σιγά άρχισαν να μας πλησιάζουν. Όλα εκτός απο την Ασπρούλα, όπως την βάφτισα. Κάθε πρωί μόλις φτάσω στο parking, όλα μαζί περιτριγυρίζουν το αυτοκίνητο. Και μόλις κατεβώ με συνοδεύουν όλα μαζί μέχρι την πόρτα του γραφείου, περιμένοντας να βγω να τα ταίσω. Όλα εκτός από την Ασπρούλα, που πάντα ακολουθεί μερικά βήματα πιό πίσω, με το κεφάλι χαμηλωμένο, την κομμένη ουρίτσα της κατεβασμένη και τα δύο τεράστια μάτια της να είναι η τέλεια απεικόνιση της θλίψης και του φόβου. Είναι βέβαιο ότι ο προηγούμενος "φιλόζωος ιδιοκτήτης", πρέπει να είχε ασκήσει πολύ μεγάλη βία επάνω της, πριν την πετάξει στο δρόμο, προφανώς επειδή δεν πληρούσε τις προδιαγραφές του.
Αυτός ο φόβος όμως είχε σαν συνέπεια να μην προλαβαίνει να φάει. Δεν είχε το θάρρος να διεκδικήσει το μερίδιο της στο φαγητό, αφού οι άλλοι είναι πιο δυνατοί και στην αγριάδα τους στεκόταν πιο πέρα, περιμένοντας μήπως περισσέψει τίποτα και γι αυτήν, που συνήθως ήταν ακριβώς αυτό. Τίποτα. Το πρόσεξα και μια μέρα κράτησα το μερίδιο της και περίμενα να τελειώσουν οι άλλοι και να φύγουν. Βγαίνω και της προτείνω το πιατάκι με το φαγητό της. Δεν πλησιάζει. Κάθομαι κάτω και αρχίζω να της μιλάω και να την προτρέπω να πλησιάσει να φάει. Διστακτικά στην αρχή, άρχισε να πλησιάζει και μετά από λίγο, μάλλον σίγουρη για τις προθέσεις μου, έτρωγε  το φαγητό της. Αυτό ήταν. Πρώτη φορά είδα την Ασπρούλα να κουνάει την κομμένη ουρίτσα της και να στέκεται δίπλα μου. Από εκείνη την ημέρα η Ασπρούλα περίμενε να φύγουν οι άλλοι και μετά ερχόταν όλο χαρά να φάει και να παίξει μαζί μου. Και βέβαια, είχε γίνει η μόνιμη συνοδός μου, όποτε τύχαινε να βγώ έξω από γραφείο.
Μια μέρα, σε κάποιο από τα καθημερινά κυνηγητά στα ξένα αυτοκίνητα χτυπήθηκε άσχημα. Το πίσω πόδι της σακατεύτηκε. Φώναξα γιατρό, την περιέθαλψε, αλλά δυστυχώς το πόδι της δεν μπορούσε πλέον να το χρησιμοποιήσει. Οταν συνήλθε όμως, πάλι συνέχισε να με συνοδεύει το πρωί, τώρα πλέον με τρία βηματάκια και μισό, τρία και μισό.
Στις αρχές του χειμώνα, μόλις έπιασαν οι πρώτες βροχές και τα κρύα, η Ασπρούλα άρχισε να μαζεύεται. Κούρνιαζε σε μιά γωνιά και καθόταν ώρες εκεί. Της πήγαινα εκεί το φαγητό κι αυτή, κουνώντας την κουτσουρεμένη ουρίτσα της, άπλωνε το μπροστινό της πόδι και τράβαγε το δικό μου για να την χαιδέψω. Κι όταν το έκανα, έκλεινε τα ματάκια της και καθόταν ακίνητη. Μόλις σταμάταγα τα χάδια, άνοιγε τα μάτια και καταλάβαινα ότι ήθελε κι άλλο.
Πρόσεξα ότι είχαν αρχίσει να φαίνονται κάποιες πληγές στο σωματάκι της. Την βλέπει πάλι ο γιατρός της φιλοζωικής και μου λέει ότι οι πληγές είναι μάλλον από κάποιο παράσιτο και η ακεφιά της επειδή με το κρύο πονάει στο τραυματισμένο πόδι της.Την έβλεπε συχνά ο γιατρός, της δίναμε φάρμακα, ενέσεις,  με την ελπίδα να έρθει η άνοιξη, να φτιάξει ο καιρός και να συνέλθει.
Εχθές άργησα να πάω στο γραφείο και περνώντας βιαστικά δεν την είδα.
Σήμερα δεν την είδα πάλι. Ρώτησα στην πύλη αν την είδανε, που είναι.

- Α δεν το μάθατε? Ηρθαν χθες το πρωί και την πήραν απο τη φιλοζωική για ευθανασία.....

Δεν ξέρω ρε Ασπρούλα, ίσως αν είχες δικαίωμα στην επιλογή, να διάλεγες και συ την ευθανασία.
Δεν ξέρω  κιόλας μήπως αυτός ο κόσμος ήταν μικρός για την μεγάλη σκυλίσια σου ψυχή.
 Εκείνο που ξέρω είναι πως θα μου λείψεις. Ξέρεις γιατί?
Γιατί εσύ, εκτίμησες το λίγο μου και στα πανέμορφα μάτια σου, το έβλεπες πολύ.
Μου το έδειχνες κάθε μέρα. Κι αυτά τα δάκρυα που μόλις κύλησαν, είναι για σένα.
Και για σένα τουλάχιστον, αξίζουν.

Για τον Βασίλη

Ναι. Σήμερα παγώνω τις σκέψεις. Σηκώνω τα στόρια, ανοίγω τις κουρτίνες και αφήνω το φως του ήλιου να με πλημυρίσει με φως. Σήμερα είναι η μέρα που έχει γενέθλια ο καλύτερος μου φίλος, ο Βασίλης. Και αυτή τη μέρα, μου απαγορεύω να σκέφτομαι οτιδήποτε άλλο.

Οπως συνήθως συμβαίνει, με τον Βασίλη βρεθήκαμε τυχαία  πριν κάποια χρόνια. Αλλά έμελλε αυτή η συνάντηση να σφραγίσει τις ζωές και των δυό μας. Είναι ο φίλος που κυριολεκτικά νιώθουμε μέλος της οικογένειας μας. Είναι ο φίλος που μπορώ να του εμπιστευτώ τα πάντα. Είναι ο φίλος που ξέρει τα πιο βαθειά μυστικά μου. Νιώθω ότι η τύχη στάθηκε πολύ ευνοική απέναντί μου και μου έφερε στο δρόμο μου έναν υπέροχο άνθρωπο. 

Τον θαυμάζω για το μεγαλείο της ψυχής του. 

Τον καμαρώνω για το ανήσυχο πνεύμα του. 

Τον αγαπάω για αυτό που είναι. Με τα προτερήματα αλλά και τα ελατώματά του. 

Η φιλία μας στο χρόνο είχε διακυμάνσεις. Αλλά πάντα είναι δίπλα μου. Και είναι αυτή η αίσθηση της ασφάλειας που μου χαρίζει, που τον κάνει πολύτιμο για μένα. Και μου το έχει αποδείξει. Σε δύσκολες στιγμές - και υπήρξαν αρκετές - ήταν πάντα το χέρι του που μου απλωνόταν χωρίς υστεροβουλία, να με τραβήξει να σηκωθώ. 

Είναι στην ανθρώπινη φύση να νιώθουμε ότι έχουμε κάποιον άγγελο να μας προστατεύει. Το ίδιο νιώθω κι εγώ. Εγώ όμως έχω τον Αρχάγγελο.

Του αφιερώνω λοιπόν αυτή την ανάρτηση, με πολλές πολλές ευχές.

Αγαπημένε μου φίλε,
Να τα εκατοστήσεις, να είσαι υγιής, δυνατός και στη ζωή σου να έχεις πάντα χαρές. Ότι αξίζει να έχει ένας μοναδικός άνθρωπος. 

Και σε όλους εσάς, την διαδικτυακή συντροφιά μου, εύχομαι να έχετε στη ζωή σας τον δικό σας Βασίλη.

Πέρα δώθε

Πέρα δώθε.
Μπρος πίσω.
1,2,3, ......36.
2,4,6, ......36.
Με όποιον συνδυασμό, πάντα 36.
Μετρημένα
Αμέτρητα μόνο τα περάσματα από πάνω τους.
Μέχρι που τα μάτια αδυνατούν να εστιάσουν.
Περνάω εγώ πάνω από τα πλακάκια
ή αυτά περνάνε κάτω από μένα?
Και οι σκέψεις να μην γίνονται λέξεις.
Γλώσσα με κόκκαλα.
Ήχος κανένας. Μόνο βουή.
Οι χορδές στο δοξάρι σπασμένες.
Σκέτο ξύλο. Που γδέρνει την ψυχή.
Εκεί που ακούμπαγε και βγαίναν μελωδίες.
Πέρα δώθε.
Μπρος πίσω.
1,2,3, ......36.
2,4,6, ......36.

Σκάσε και πλήρωνε

Σκάσε ηλίθιε. Σκάσε και πλήρωνε. Επρεπε να ξοδέψεις μιά ζωή για να καταλάβεις ότι τα δάνεια επιστρέφονται. Η τράπεζα δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ακόμα κι αν είναι τράπεζα αγάπης.
Δάνεια έπαιρνες ανόητε. Και αφέθηκες να πιστεύεις ότι είναι δωρεάν. Εζησες χρόνια σε μιά ψεύτικη ευμάρεια. Αλλά τώρα ήρθε η ώρα της αποπληρωμής. Δεν διάβασες τους όρους του δανείου. Σου έδειξαν μόνο τη πρώτη σελίδα, την βιτρίνα. Οι λεπτομέρειες όμως κρύβονται στις μέσα σελίδες, στα ψιλά γράμματα. Αυτά που δεν είδες.
Δεν είδες στους όρους ότι ο δανειστής έχει μόνο δικαιώματα και ο δανειολήπτης μόνο υποχρεώσεις. Δεν είδες ότι η τράπεζα κάνει ότι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Ότι την βολεύει και την εξυπηρετεί. Και τώρα που πρέπει να τα επιστρέψεις όλα, δεν μπορείς. Σου κάνει εντύπωση η σκληράδα της τράπεζας. Μα έτσι είναι οι τράπεζες ηλίθιε. Δεν λειτουργούν με συναίσθημα. Βασίζονται στη λογική και στις διαδικασίες. Την ίδια ώρα που σε σένα μιλάνε σκληρά και απαιτούν, σε κάποιον άλλο μιλάνε γλυκά. Να τον πείσουν να γίνει ο νέος δανειολήπτης. Πρέπει να επιστρέψεις το κεφάλαιο εσύ για να δοθεί αλλού. Το παν είναι να λειτουργεί απρόσκοπτα η τράπεζα. Μόνο αυτη πρέπει να επιβιώνει. Αυτή στηρίζει την οικονομία της αγοράς. Εσύ? Ας πρόσεχες.
Εχεις και τηλέφωνο smart τρομάρα σου,  που κάνει αυτόματη απόρριψη κλήσεων στον αριθμό της τράπεζας. Για να μην ακούς, να μην πιέζεσαι. Εγκέφαλος smart σου λείπει ανόητε, γιατί και να μην ακούς, το σκέφτεσαι συνέχεια.
Πούλα τα όλα τώρα. Δώστα,  ότι έχεις και δεν έχεις. Δεν θα ξεχρεώσεις, αλλά τουλάχιστον να μπορείς να λες "προσπάθησα". Δώστα όλα. Κράτα μόνο λίγο από τον αυτοσεβασμό σου. Θα σου χρειαστεί. Για την στιγμή που φτάνει. Για την στιγμή που θα γίνει η αναγκαστική εκτέλεση της ήδη εκδοθείσας οριστικής διαταγής πληρωμής.

Θυμάμαι

Αλλη μιά λευκή νύχτα.
Γύρω μου όλα άσπρα. Άχρωμα. Το άσπρο δεν είναι χρώμα.
Όλα ακίνητα. Εκτός από τον καπνό  που συνεχίζει τις αέρινες φιγούρες του μέχρι να διαλυθεί κι αυτός.
Κλείνω τα μάτια...
Σκέφτομαι...
Θυμάμαι...
Μνήμες ανάκατες, χωρίς σειρά.

Την λαχτάρα σου, τη χαρά σου, το καρδιοχτύπι σου, που ακουγόταν ρυθμικά μέχρι εδώ. 

Το θυμάσαι κι εσύ...

Το αμήχανο τρεμούλιασμά και τις κλεφτιές ματιές που έριχναν όχι τα μάτια, αλλά οι καρδιές, λες και βιάζονταν να βάλουν τις σφραγίδες.

Το θυμάσαι κι εσύ...

 Ενιωθες σαν αετόπουλο, έτοιμο να πετάξει, αλλά φοβόσουν. Σου υποσχέθηκα ότι θα είμαι ο αετός σου που θα σου δείξει το δρόμο και θα σε προσέχει. 

 Το θυμάσαι κι εσύ...

Και πέταξες. Πετάξαμε μαζί. Γιατί μαζί σου ξαναέμαθα να πετάω κι εγώ.
Πήγαμε ψηλά, σε μέρη πρωτόγνωρα. Ταξιδέψαμε. Πολλές φορές με αντίξοες συνθήκες. Τα καταφέρναμε όμως. Και κάθε ταξίδι λες και ήταν το πρώτο. Η ίδια χαρά, η ίδια αγωνία η ίδια αίσθηση σε κάθε τέλος και σχέδια για το  επόμενο. 

 Το θυμάσαι και εσύ...

Ανοίγω τα μάτια. Και βλέπω χρώματα. Είναι οι μνήμες των ταξιδιών που καταβροχθίζουν το άσπρο.
Είναι οι θύμησες που έγιναν ακουαρέλες μοναδικές και σπάνε τη μονοτονία του άσπρου.

Τα θυμάμαι και τα θυμάσαι

Εσύ εκεί, εγώ εδώ.
Σκέφτομαι, αν μπορούσε να γίνει ένα θαύμα να μην θυμάμαι, να μην θυμάσαι, αλλά να θυμόμαστε. Αλλοτε εκεί, άλλοτε εδώ, αλλά μαζί.
Επανέρχομαι στην πραγματικότητα όμως, γιατί θαύματα είναι βέβαιο πως δεν γίνονται.
Και όλα πάλι γίνονται άσπρα.
Και ακίνητα.
Με μόνο τον καπνό να συνεχίζει να δημιουργεί μοναδικές χορογραφίες.