Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Ομολογία





Νά 'μαστε πάλι.
Να τα λέμε οι δυό μας.
Εγώ και εσύ. Ως συνήθως.
Μοναδική μου αχώριστη συντροφιά...
Με πας πάλι εκεί που δεν θέλω να πάω.
Όχι από φόβο. Κουράστηκα.
Βαρέθηκα ν' ακούω τα ίδια και τα ίδια.
Γιά λάθος πορείες...
Γιά ευκαιρίες χαμένες...
Αναμετρώμαι μαζί σου στα ίσα.
Μαστίγιο εσύ, τη σιωπή μου εγώ,
τα όπλα μας στην άνιση μάχη.
Τα λόγια λεπίδες, χαράζουν.
Φωτιά λες, νόμιζα ήμουν
μα ούτε σπίρτο να ανάψω δεν είχα.
Πανιά σήκωσα, για ταξίδι στο Βόσπορο,
μα η άγκυρα ασήκωτη ακόμα.
Τι κι αν είχα ήλιους για μοίρασμα,
ρώτα πρώτα αν κάνει, αν πρέπει.

Φτάνει!!!
Τη νίκη σου ομολογώ και υποκλίνομαι,
στους διαβάτες μιας πιάτσα της Ρώμης.
Εαυτέ μου, με νίκησες.

2 σχόλια:

  1. Όμορφο το κείμενο σου Γιώργο. Γιατί ο εαυτός μας είναι ο πιο δυνατός μας αντίπαλος, που πάντα έχει την ευκαιρία να μας νικήσει.
    Όπως και εκείνοι οι άνθρωποι βέβαια που θεωρούμε δεύτερο μας εαυτό.
    Να έχεις ένα όμορφο υπόλοιπο στην ημέρα σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι που σου άρεσαν οι σκέψεις μου
    Μαρινάκι μου. Κι ακόμα πιό πολύ, χαίρομαι
    που δείχνεις ότι μπήκες πολύ βαθειά...
    Κα εσύ να είσαι καλά βασίλισσα μου,
    πάντα χαμογελαστή, αισιόδοξη
    και με όμορφα όνειρα.
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή