Ομολογία

Νά 'μαστε πάλι.
Να τα λέμε οι δυό μας.
Εγώ και εσύ. Ως συνήθως.
Μοναδική μου αχώριστη συντροφιά...
Με πας πάλι εκεί που δεν θέλω να πάω.
Όχι από φόβο. Κουράστηκα.
Βαρέθηκα ν' ακούω τα ίδια και τα ίδια.
Γιά λάθος πορείες...
Γιά ευκαιρίες χαμένες...
Αναμετρώμαι μαζί σου στα ίσα.
Μαστίγιο εσύ, τη σιωπή μου εγώ,
τα όπλα μας στην άνιση μάχη.
Τα λόγια λεπίδες, χαράζουν.
Φωτιά λες, νόμιζα ήμουν
μα ούτε σπίρτο να ανάψω δεν είχα.
Πανιά σήκωσα, για ταξίδι στο Βόσπορο,
μα η άγκυρα ασήκωτη ακόμα.
Τι κι αν είχα ήλιους για μοίρασμα,
ρώτα πρώτα αν κάνει, αν πρέπει.

Φτάνει!!!
Τη νίκη σου ομολογώ και υποκλίνομαι,
στους διαβάτες μιας πιάτσα της Ρώμης.
Εαυτέ μου, με νίκησες.

Χαρίζονται όνειρα

Μεγαλώνουμε σε μιά κοινωνία του "πρέπει".
Από τη στιγμή που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε, μας μαθαίνουν τα "πρέπει".
Στην εκκλησία ότι "πρέπει" να μη λέμε κακά λόγια, γιατί η παναγίτσα θα μας κόψει τη γλώσσα.
Στο σχολείο ότι "πρέπει" να σκιζόμαστε στο διάβασμα, για να είμαστε πρώτοι.
Στην εργασία ότι "πρέπει" να τα δίνουμε όλα, για να είμαστε παραγωγικοί.
Στο σπίτι ότι "πρέπει" να είμαστε το παράδειγμα.
Στην πολιτική ότι "πρέπει" να πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα.
Στον κοινωνικό περίγυρο να κάνουμε ότι "πρέπει" για να μην μας αχολιάζουν.
Στον έρωτα, να ερωτευόμαστε όπως "πρέπει".

Πάντα να κάνουμε αυτό που "πρέπει"...

Ακόμα και όταν "δεν πρέπει"...

Μας μαθαίνουν όλα τα "πρέπει".
Ξεχνάνε όμως το πιό βασικό.
Οτι πρέπει να ζούμε....

Κι ακόμα πιό άσχημο να καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει καν να ονειρεύεσαι.
Ετσι κι αυτός, αφού δεν πρέπει, αποφάσισε να χαρίσει τα όνειρά του...
Να τα αφήσει, σαν αδέσποτα να φύγουν..
Αν τα βρείτε μην τρομάξετε.
Είναι όμορφα όνειρα...
Απλώστε το χέρι και χαιδέψτε τα. Μη φοβηθείτε να τα αγκαλιάσετε...
Αρκεί να μη σκεφθείτε ούτε για μιά στιγμή "αν πρέπει".

Όμορφη μέρα

Ναι, σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι μιά όμορφη μέρα.

Διαφορετική από προηγούμενες όμορφες μέρες. Μιά μέρα που νιώθω και κατανοώ με τον καλύτερο τρόπο, τη σημασία και την αξία της προσπάθειας.

Διάβαζα μιά ανάρτηση της φίλης και συνταξιδιώτισας Λιακάδας για την γέφυρα Ρίου - Αντιρίου και τα συνεχή εμπόδια και προκλήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν οι μηχανικοί προκειμένου να "ενώσουν". Και ίσως τα εμπόδια και οι προκλήσεις που ξεπερνιούνται να δίνουν και μεγαλύτερη αξία στο αποτέλεσμα. Πολύ δε περισσότερο όταν η προσπάθεια αφορά την "ένωση" δύο ανθρώπων.

Είναι μαγική η διαδικασία της διερεύνησης. Να προκαλείς και να προκαλείσαι. Να ξορκίζεις φόβους ή μάλλον φοβίες. Να νιώθεις ενοχές ή να απενοχοποιείσαι. Να αντιπαραθέτεις τα θέλω με τα μπορώ. Είναι μαγική με μία όμως και μοναδική προϋπόθεση. Κοινή αφετηρία και κοινός στόχων και των δύο να είναι η ειλικρινής ένωση. Ίσως αυτό να έχει μεγαλύτερη αξία από το αποτέλεσμα. Γιατί ανεξάρτητα από την επιτυχία ή την αποτυχία της προσπάθειας, όταν αυτή ολοκληρωθεί θα ξέρεις ότι "ήθελες και γι αυτό προσπάθησες". Και στις δύο περιπτώσεις θα υπάρχει χαρά. Αν η προσπάθεια πετύχει θα τα έχεις όλα. Αν αποτύχει δεν θα έχεις τίποτα. Ενα "τίποτα" που όμως είναι "κάτι". Κι αυτό δεν είναι άλλο από την απόλυτη γνώση, ότι δεν γινόταν αλλιώς.

Διάλεξα να ντύσω τις σκέψεις μου με ένα τραγούδι του αγαπημένου Μίλτου Πασχαλίδη.

Ίσως μοιάζει παραφωνία στις μάλλον αισιόδοξες και χαρούμενες σκέψεις μου. Για να φαντάζει πιό λαμπερό όμως το άσπρο θέλει γύρω του το μαύρο.

Ξεκίνησα να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου, λέγοντας ότι σήμερα είναι μιά όμορφη μέρα.

Είναι για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι επειδή κατανόησα ότι έχω κοινή αφετηρία και στόχο με κάποιον άνθρωπο.

Ο δεύτερος γιατί ένιωσα πάλι την ανάγκη μετά από καιρό, να εκφραστώ, να σκεφτώ, ...άρα να ζήσω και όχι απλά να αναπνέω.

Κι αυτό από μόνο του είναι τττέλειοοοοο...

Ααα... σε ευχαριστώ ε?