Φθαρμένο σακάκι

Θάθελα νάμαι το φθαρμένο το σακάκι σου

ξέφτια γεμάτο, τρύπιες τσέπες, θαμπό χρώμα

Που το φυλάς σε μια γωνιά μες στη ντουλάπα σου

και ξέρεις μέσα σου, δεν είν' για πέταμα ακόμα

Να σου θυμίζει τον καιρό που το απόκτησες

ήταν το πρώτο που σε σκέπασε στο κρύο

Το φόρεσες και γέλαγες, καμάρωνες

είδες τι πάει να πει το ένα νάναι δύο

Κι ήρθε ο καιρός που πλέον το βαρέθηκες

φόρεσες άλλο, το κρύο για ν' αντέχεις

Και το παλιό σακάκι σου το ξέχασες

χωμένο στη ντουλάπα να το έχεις

Θάθελα νάμαι το φθαρμένο το σακάκι σου

σε μια γωνία, χώρο να μη πιάνω

Κι αν έρθει κρύο, παγωνιά, συνθήκες άσχημες

να με φορέσεις και ξανά να σε ζεστάνω

Όλα θολά

Ενα τασάκι,

τσιγάρα μ' όνειρα σβησμένα

Παντού καπνός

θυσία για όλα τα χαμένα

Μία βροχή,

να 'πεφτε όλα να τα σβήσει

Λευκό χαρτί,
χρώμα κανένα μην αφήσει.

Ενα ρολόι,
που να μετράει είχε μάθει

πόσο απομένει

μέχρι πάλι να ξανάρθει

τώρα γυρνά

δίχως σκοπό, χωρίς ουσία

δώδεκα θέσεις

κι όλες δείχνουν απουσία

Ποτήρι άδειο,

και ξανά πάλι γεμάτο

Σκέψη θολή,

το βλέμμα άδειο και φευγάτο

Σχέδια κάνουν
για ταξίδι δίχως τέλος
εκεί που δείχνει

το σημάδι και το βέλος.

Εκκρεμότητα

Οσο κι αν ξέρεις, ότι όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν, 

όσο κι αν στη ζωή σου έχεις μάθει ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, 

άσχετα αν σε διαβεβαιώνουν με όρκους γι αυτό, 

όσο κι αν έχεις διαπιστώσει ότι όλα κάποια στιγμή ξεχνιούνται 

και θες δεν θες η ζωή σε σπρώχνει μόνη της παρακάτω, 

δεν παύει να πονάει αβάσταχτα όταν διαπιστώνεις ότι 

από τη μιά στιγμή στην άλλη, μετατρέπεσαι 

από "προτεραιότητα" σε "εκκρεμότητα". 

 Και ακόμα περισσότερο, όταν αυτό γίνεται άκομψα, 

χωρίς σκέψη και χωρίς να ληφθεί υπ' όψιν τίποτα από το παρελθόν 

ή τουλάχιστον έτσι να σου δείξουν.

Το πιό άσχημο γιατρέ μου όμως είναι, 

να ανέχεσαι να σε θεωρούν "εκκρεμότητα"
και να προσφέρεις και άλλοθι στη συνείδησή τους.

Πως το εξηγείς αυτό γιατρέ μου? Για πες, για πες...